Παρασκευή, 17 Μαρτίου 2017

Ο Αντσόν και η ΕΤΑ

Το 1964 ήταν μόλις είκοσι χρονών. Είχε εισαχθεί στο πανεπιστήμιο της Μαδρίτης από τα δεκάξι του ως εξαιρετικός μαθητής. Ο Φράνκο ζούσε και βασίλευε. Την ίδια χρονιά γίνεται μέλος μιας ομάδας της ΕΤΑ ( Euskadi Ta Askatasuna) που όμως δεν ήταν η ίδια η οργάνωση. Ηταν η εποχή που συναντιόταν με την αγαπημένη του στη γαλλική Αντάγια. Τα τριγύρω βουνά στα γαλλοισπανικά σύνορα επέτρεπαν στους νέους της εποχής να οργανώνουν πάρτι με πικάπ και σάντουιτς στα βουνά και να μπορούν να φλερτάρουν με κορίτσια. Ηταν όλοι τους από το Σαν Σεμπαστιάν. Η αστυνομία δεν τους πείραζε γιατί την περίοδο εκείνη η ΕΤΑ ακόμη δεν αποτελούσε κίνδυνο. Και καθώς δεν υπήρχε πανεπιστήμιο στη χώρα των Βάσκων οι Βάσκοι φοιτητές αναγνωρίζονταν μεταξύ τους στα πανεπιστήμια της Μαδρίτης, της Βαρκελώνης, της Θαραγόθα και της Σαλαμάνκα από τα χαρακτηριστικά επίθετά τους.

Δευτέρα, 6 Μαρτίου 2017

Αδιέξοδο...

Νά´τη πάλι στην κουζίνα βραδιάτικα να καθαρίζει τα καθαρά. Να τρίβει τις κατσαρόλες, να τοποθετεί τα φλιτζάνια σε άλλη θέση, να κάνει θόρυβο με τα μαχαιροπήρουνα. Για να την ακούει εκείνος απ´την κρεβατοκάμαρα όπου πήγε και την περιμένει.

Πέμπτη, 2 Μαρτίου 2017

Μεγαλώνω

Σα μεγαλώνω, τόσο πιο λιτές οι ανάγκες
Ξεφορτώνομαι στολίδια
Και φτιασιδώματα
Ενδύομαι ρούχα της βολής
και ποδήματα της στράτας

Σα μεγαλώνω, βαραίνει ο κόσμος τριγύρω
μα η ψυχή αλαφρώνει
Κι ο ίσκιος της, μου ψιθυρίζει
πως το απλό είν´ το δύσκολο
στης ματαιοδοξίας τα σοκάκια

Σα μεγαλώνω, οι θάνατοι έρχονται απρόσκλητοι
για να ´ποδείξουν το ελαφρύ μου πέρασμα
απ τα ταξίμια της ζωής
Βαστάει όσο μια στροφή
κάποιου ξεχασμένου ταγκό

Σα μεγαλώνω, αλαφραίνω
Μα, βαραίνει η θλίψη...

Δώρα Μακρή
Μαδρίτη

Πέμπτη, 16 Φεβρουαρίου 2017

Επιρροή Ντερίλα

Με ρωτάει κάποτε ένας συμπαθής κυριούλης, ευγενής- και μουσικολόγος το επάγγελμα "από που έχει μουσικές επιρροές η κόρη σας;". Την έβλεπε να παίζει βιολί στο ωδείο , μικρούλα. Επειδή μου φάνηκε λίγο υπερβολική η ερώτηση για ένα τόσο δα κοριτσάκι -κι άμα είσαι μια φορά από χωριό είσαι για πάντα από χωριό- του απάντησα αυθόρμητα " Επιρροή Ντερίλα!". Ρώτησε να μάθει ποιός ήταν αυτός ο Ντερίλας και του απάντησα "ένας σπουδαίος βιολινίστας". " Εκτακτα, έκτακτα" απάντησε ικανοποιημένος και απομακρύνθηκε.

Το τρένο της γνώσης

Ήταν κάποτε, τη δεκαετία του '70, ένας πατέρας με δύο κόρες. Εκείνος, οικονομικός μετανάστης από το '62 στη Ζυρίχη , εκείνες 7 και 9 ετών που το μυαλό τους ήταν μόνο στο παιχνίδι και στο ποδήλατό τους. Κάθε Παρασκευή που είχε ρεπό από τη δουλειά του, τις έπαιρνε από το χέρι και πήγαιναν ένα δίωρο ταξίδι με το τρένο μέχρι τη Βέρνη. ΕκεLecturaί στο κτίριο του ελληνικού προξενείου, όπου λειτουργούσε δανειστική βιβλιοθήκη, έβγαζε χαμογελώντας κάτι πλαστικές σακκούλες και τις γέμιζε με βιβλία. Φόρτωνε κατόπιν τα δυό κορίτσια με τις γεμάτες τσάντες κι όταν εκείνα διαμαρτύρονταν, απαντούσε χαμογελώντας: " Είναι βαριά, η γνώση!". Ούτε κάν τα βοηθούσε στο δρόμο να τα σηκώσουν! Το φορτίο ήταν αποκλειστικά δικό τους, υποστήριζε.

Δευτέρα, 30 Ιανουαρίου 2017

Το προξενιό

Είχαν μόλις αποσώσει την κουβέντα οι δύο ηλικιωμένες γυναίκες. Συναντήθηκαν οι πρεσβύτερες του χωριού, ακουμπώντας στα μπαστούνια τους και με τα διπλά μαύρα μαντήλια γύρω απ το κεφάλι τους. Δεν θυμόταν πότε ήταν η τελευταία φορά που φόρεσαν λευκό μαντήλι στο κεφάλι. Νιόπαντρη ακόμα η μεγαλύτερη , η Γιώργαινα, κάπου στα 1860, έχασε τον κουνιάδο της και επτά χρόνια το φόρεσε για το πένθος. Μα στην πορεία πέθανε κι ο πεθερός της κι ύστερα μια αδελφή κι ύστερα οι γονείς της , η πεθερά της, δυό παιδιά της και τελευταίος ο άντρας της. Κι άλλοι πολλοί συγγενείς και το πένθος ήταν μόνιμο.

Σάββατο, 28 Ιανουαρίου 2017

Ο ρατσισμός , η ξενοφοβία κι εγώ

Την πρώτη φορά που μου συνέβη στην Ισπανία, ήταν πριν πολλά χρόνια, όταν προσπαθούσα στα εξωτερικά ιατρεία ενός νοσοκομείου να αλλάξω ένα ραντεβού. Είχα δίκηο , είχαν άδικο. Μου έδιναν ραντεβού για μετά από έξι μήνες για κάτι που ήταν επείγον. Ημουν κανονικά ασφαλισμένη με την ευρωπαική ασφάλιση που έχουμε οι Ελληνες που ταξιδεύουν στο εξωτερικό, ήμουν ευγενική και προσπαθούσα με λογικά επιχειρήματα να αποδείξω στη γραμματέα απέναντί μου ότι έπρεπε να το κάνει...

Παρασκευή, 27 Ιανουαρίου 2017

Οφειλή

Έκλεισε την πόρτα αποχαιρετώντας τον. Δεν θα τον ξανάβλεπε, τι κι αν εκείνος θα συνέχιζε να της τηλεφωνεί, να την ψάχνει, να εφευρίσκει κάθε δικαιολογία για να την προσεγγίσει και πάλι. Οπως όλοι οι προηγούμενοι. Η πόρτα αυτή είχε ανοίξει και είχε κλείσει για πολλούς ανάλογα με τις εποχές. Τις Άνοιξες, και πριν ακόμα προλάβει να βγεί το ζεστό φως που μεταμόρφωνε τη φύση , η πόρτα της ήταν ορθάνοιχτη για την αγάπη. Ενδύονταν τότε όλα τα καπρίτσια και τα ανοιξιάτικα στολίδια κι έβγαινε απ το καβούκι της στον κόσμο

Πέμπτη, 19 Ιανουαρίου 2017

Εκείνα τα Χριστούγεννα...

Δεν θυμόμουν , ούτε καταλάβαινα γιατί οι δύο γυναίκες επέμεναν τόσο πολύ να πιαστούμε χέρι χέρι με την αδελφή μου και να περπατάμε κοντά στο κτήριο του ελβετικού νοσοκομείου. Αλλά κυρίως κοντά στο φυτώριο και μικρό ανθοπωλείο έξω από τη μαιευτική κλινική. Εκεί εργαζόταν η μαμά μου. Οι πρασιές τύλιγαν τον περίβολο , τον μήνα Αύγουστο τα λουλούδια ήταν ολάνθιστα και κυρίως εκείνο το ειδικό κατακόκκινο γεράνι, που δεν είναι σαν τα μεσογειακά αφού ο μίσχος του δεν παγώνει τον χειμώνα από το ελβετικό κρύο.

Τετάρτη, 18 Ιανουαρίου 2017

Πρώην όμορφη

Επτά με επτάμισι το πρωί δεν είμαι και πολύ συμπαθητικός άνθρωπος. Είμαι κάτι σαν τη Σαπφώ Νοταρά όταν ζητάει το νοίκι απ τους νοικάρηδές της. Στις 7 σήμερα λοιπόν άνοιξα την αυλόπορτα σε δύο νέα παιδιά που ήρθαν με το φορτηγό για να βάλουν πετρέλαιο καθότι τα βράδια η θερμοκρασία πέφτει κάτω από το μηδέν, κάμποσους βαθμούς.

Τρίτη, 17 Ιανουαρίου 2017

Απόρριψη

Σαν το Κατερινιώ τόσο άδικα του φώναξε , τόσο σκληρά τον μάλωσε, τον πήρανε τα δάκρυα. Παλικαράκι δεκαοχτάχρονο , να τη φυλάξει θέλησε απ' του πατρός της την οργή. Κι οικογενειακούς καυγάδες ν´ αποφύγει. Δεν της μαρτύρησε, πως ,για ένα βράδυ μοναχά, περνούσε από την πόλη της. Κι εκείνη δυσπίστησε πολύ. Θάρρησε πως ψέμματα της είπε και με άλληνε είχε μπλέξει. Ξενομερίτης εκείνος για ένα βράδυ βρέθηκε στην πόλη μα δεν την έψαξε. Σαν τόμαθε 'κείνη τον έδιωξε μακριά. Ποτέ ξανά δεν εμιλήσαν.

Κυριακή, 15 Ιανουαρίου 2017

Επιβίωση made by Δώρα

Ηταν πάντα τόσο έντονη η αποστροφή μου στις καταναλωτικές υπερβολές, που η κρίση αυτή βοήθησε να το κάνω πλέον φιλοσοφία ζωής εδώ και πολλά χρόνια. Τα "απολύτως απαραίτητα" είναι πολύ απλά. Στο ψυγείο δεν υπάρχει τίποτα περιττό ή κλεισμένο σε βάζο ή πλαστική συσκευασία αγορασμένη στο σούπερ μάρκετ. Μόνο φρέσκα. Αφού φορές σκέφτομαι ότι δεν το χρειάζομαι. Για έξι μήνες το χρόνο που οι θερμοκρασίες είναι χαμηλές, όλα μπορούν να διατηρηθούν στη βεράντα! Ξέρω, θυμάμαι και εφαρμόζω ο,τι έκανε η γιαγιά μου για τη συντήρηση των τροφίμων. Ξέρω καλά τι σημαίνει να ζεις χωρίς ψυγείο. Υπήρχε ζωή και πριν από αυτό! Δεν αγοράζω ποτέ αναψυκτικά αφού φτιάχνω φυσικούς χυμούς, ούτε κέτσαπ ή μαγιονέζα ή άλλες έτοιμες συσκευασίες.

Σάββατο, 14 Ιανουαρίου 2017

Το ανθρωπάκι

Αναγκάστηκε να φρενάρει απότομα στη διάβαση πεζών γιατί είδε τον αναποφάσιστο πεζό να κατεβαίνει από το πεζοδρόμιο και να ρίχνει το πρώτο βήμα. Οι δυό γυναίκες που επέβαιναν στο αυτοκίνητο ενοχλήθηκαν από το δυνατό τράνταγμα. Και τον περίμεναν να περάσει, φανερά θυμωμένες.

 Η οδηγός παρατηρούσε τον μεσήλικα άντρα. Με κάπως δειλά και αργά βήματα διέσχιζε τη διάβαση με όλη την ηρεμία του κόσμου. Οταν πέρασε, κατευθύνθηκε προς μία σειρά παρκαρισμένα αυτοκίνητα και μπήκε σε ένα από αυτά. Από μακριά φαινόταν αδύνατος, με γυαλιά και ελάχιστα μαλλιά , και μάλλον άσχημος . Ενας άνθρωπος που η οδηγός αποκάλεσε με εξαιρετική ευκολία ως "ανθρωπάκι".

Κυριακή, 8 Ιανουαρίου 2017

Μεθεόρτια

Ώρα για ξεστόλισμα. Είναι που τα κινέζικα φωτάκια του δέντρου, έχουν χάσει πια το φως τους και μοιάζουν παράταιρα να επιμένουν να αναβοσβήνουν ξελιγωμένα. Ο,τι πληρώσεις, παίρνεις τελικά. Κουραμπιέδες και μελομακάρονα εξαφανίστηκαν κι αυτά μαζί με τους καλλικαντζαραίους που κάθε βράδυ, βρε παιδί μου, έκαναν επιδρομή και τα έκλεβαν. Στην κατσαρόλα δεν πλησίασαν. Ρήμαξαν τις πιατέλες με τα γλυκίσματα, όμως. Τώρα ο καθείς στο καβούκι του και το σπίτι οφείλει να επανέλθει στα πρότερα.

Το φιλί

Αποχαιρετισμός ισπανού μετανάστη της Γαλικίας 1957 
-Έρχεται! Έρχεται!Ηρθε!
Οι φωνές των παιδιών στην αυλή για να ειδοποιήσουν μάνα και γυναίκα πως ο ξενιτεμένος είχε φτάσει στο χωριό. Έλειπε χρόνια και το χαμόγελο της γυναίκας σβηστό, όσο εκείνος πάλευε μακριά στη Γερμανία. Τα παιδιά μεγάλωναν χωρίς τη φροντίδα του μακρινού πατέρα. Από βραδύς εκείνη τα έλουζε κι ετοίμαζε τα καλά τους για την επομένη κι ας μην ήταν Σάββατο. Η μάνα του κι εκείνη μες την αγωνία και την προσμονή για τον πρωτότοκό της. Έτρεχαν βιαστικά ως την πλατεία, η γυναίκα με το μικρότερο παιδί στην αγκαλιά.

Παρασκευή, 6 Ιανουαρίου 2017

Φώτης, ο Μπαντής

1973 
 -Παππού, πού πας; 
-Στον κάμπο μια βόλτα. Ελα ´δω. Πάρε! 

Ηταν ένα κέρμα. Μου τόδωσε με το καλό του χέρι για καραμέλες. Μαζί και το τελευταίο του χαμόγελο. Ακολούθησα τη φιγούρα του και το αργό βήμα του μέχρι που χάθηκε από τα μάτια μου. Είχα εντολή από τη γιαγιά να τον ρωτάω πάντα που πήγαινε. Κάθε πρωί, έπαιρνε το δρόμο για την καθιερωμένη βόλτα του για τον κάμπο και επέστρεφε την ώρα του φαγητού. Φορούσα κόκκινο παντελόνι και κόκκινη μπλούζα και προσπαθούσα να μη λερωθώ, παίζοντας στην αυλή της γιαγιάς. Ηταν Πάσχα.

Μπάτσοι και μπάτσοι

Μια φορά ένας φίλος μου μουσικός μου είπε ότι είχε προσληφθεί στα ΜΑΤ - αν θυμάμαι καλά- ή στην αστυνομία γενικότερα. Η εμφάνισή του ήταν κάτι χειρότερο απ αυτό που αποκαλούσαμε κάποτε " φρικιό", του είπα " με δουλεύεις", " όχι, αλήθεια σου λέω" μου απάντησε. Ελεγε αλήθεια. Είχε προσληφθεί στη μπάντα της αστυνομίας. Και μου περιέγραφε το ξύλο που έτρωγαν οι ματατζήδες κατά τη διάρκεια της εκπαίδευσής τους ( κυριολεκτικά και μεταφορικά) και σε καιρούς " πολέμων των δρόμων" έβγαζαν το άχτι τους, επιστρέφοντας ο,τι είχαν παραλάβει στη ράχη τους. Η αλήθεια είναι ότι για να επιλέξεις να πας σ αυτό το σώμα λίγο ζαβό πρέπει να είσαι. Η η μάνα σου να μην σ αγάπησε ποτέ.

Πέμπτη, 22 Δεκεμβρίου 2016

Το πνεύμα των Χριστουγέννων

Αυτά τα malls, ποτέ μου δεν τα ζήλεψα. Στην Αυτονομία της Μαδρίτης έχουμε καμιά τριανταριά, όρεξη νάχει κανείς να κάνει βόλτες. Αν χρειαστεί να πάω θα πρέπει να είναι ζήτημα ζωής ή θανάτου. Στα πέντε λεπτά με πνίγει ο ανακυκλωμένος αέρας τους, το υπόκωφο βουητό των ανθρώπων που ετοιμάζονται να ορμήσουν στις εκατοντάδες βιτρίνες, οι πωλήτριες που είναι όλες καρμπόν, μαλλί, μάτι, χαμόγελο. Ευτυχώς οι φίλες μου ξέρουν ότι ποτέ δεν θα συναντηθούμε σε τέτοιους χώρους. Για το καλό τους.

Τετάρτη, 21 Δεκεμβρίου 2016

Ψηφιακή γενιά

Χάσμα; Ποιό χάσμα; Χάσμα είχαμε με τη μάνα μας και ορκιζόμασταν μερόνυχτα ότι ποτέ μα ποτέ δεν θα γινόμασταν όπως εκείνη. Μεγαλώνοντας όμως ανακαλύπτουμε μια χασματάρα τεράστια. Οχι με τη μάνα μας πια, διότι κάθε μέρα της μοιάζουμε όλο και περισσότερο- αδιανόητη συνθήκη αυτή κάποτε- αλλά με τα παιδιά μας.

Και ναι. Μπορεί στο θέμα των σχέσεων να υπήρξαμε μεγαλώνοντάς τα λίγο πιο απελευθερωμένοι απ ´οτι υπήρξαν οι γονείς μας, τα βοηθήσαμε με τις έννοιες της ελευθερίας, της επιλογής, του ανθρωπισμού κλπ κλπ. Γνωρίσαμε τα αγόρια ή τις κοπέλες τους, τα καλέσαμε και σπίτι - όχι με "σκοπό το γάμο" φυσικά. Κάναμε κι άλλα πολλά απελευθερωμένα, όπως ισχυριζόμασταν, με μόνο στόχο καθόλου να μη μοιάσουμε στους γονείς μας που σχετικώς μας περιόριζαν. Άλλες εποχές, τότε...

Δευτέρα, 19 Δεκεμβρίου 2016

Καλά κάνουμε!

Καλά κάνουμε!
Που στολίζουμε δέντρα με πλαστικές μπάλες.
Που βάζουμε φωτάκια να αναβοσβήνουν.
Που προετοιμάζουμε το σπίτι μας για να μοιάζει γιορτινό.
Που αγαπάμε τα Χριστούγεννα για δικούς μας λόγους.
Που μισούμε τα Χριστούγεννα πάλι για δικούς μας λόγους.
Που βλέπουμε πολύ κόσμο και ειδικά την οικογένεια.
Που δεν βλέπουμε κανέναν γιατί δεν έχουμε οικογένεια ή θέλουμε μόνο να μείνουμε μόνοι μέχρι να περάσουν αυτές οι μέρες.
Που τα Χριστούγεννα μας γεμίζουν χαρά.
Που τα Χριστούγεννα μας προκαλούν μία τεράστια θλίψη.

Σάββατο, 17 Δεκεμβρίου 2016

Δώρο Χριστουγέννων

Στην Ισπανία, τις μέρες αυτές, καταβάλλεται το δώρο Χριστουγέννων σε όλους. Οι ισπανοί αμείβονται με 14 μισθούς. Δεν καταργήθηκε ποτέ με την κρίση ούτε για τον δημόσιο, ούτε για τον ιδιωτικό τομέα παρά μόνο μία χρονιά που καθυστέρησε κάποιους μήνες. Οι συντάξεις δεν υπέστησαν καμία μείωση από την αρχή της κρίσης. Υπολογίζονται κάθε χρονιά με βάση τον IPC ( Índice de Precios de Consumo)- Δείκτης Τιμών Κατανάλωσης. Στις περιπτώσεις που αυτός αυξάνεται αυξάνονται και οι συντάξεις. Η αν μένει στάσιμος μένουν στάσιμες και οι συντάξεις.

Παρασκευή, 16 Δεκεμβρίου 2016

Κάλτσα και σώβρακο

Αγαπημένοι μας άνδρες. Μπορεί για τη ζαρτιέρα μας να έχω γράψει πολλά ( μέχρι και στο βιβλίο μου!) καθότι είστε γνωστοί ματάκηδες δεν έχω ασχοληθεί όμως επισταμένως με ένα θέμα που μας καίει εμάς τις γυναίκες, άσχετα αν από αγάπη δεν το ομολογούμε, δημόσια: Τις κάλτσες σας σε συνδυασμό με το σώβρακο. Επειδή όμως δεν γράφω για περιοδικό δεν ξέρω αν με αυτό το τεράστιο κοινωνικό θέμα έχει ασχοληθεί άλλη συνάδελφος. Θα σας δώσω εδώ μερικά τιπς για να βελτιώσετε τη σχέση σας μαζί μας. Αν αυτή είναι ήδη διαταραγμένη να ξέρετε οι κάλτσες σας φταίνε:

Πέμπτη, 15 Δεκεμβρίου 2016

Ομονοήστε!

Ψηφοφορία στην ελληνική Βουλή σήμερα, και οι 300 υπερψηφίζουν την έκτακτη βοήθεια στους γερούληδες και μειωμένο ΦΠΑ στα νησιά, ο Σόιμπλε παθαίνει εγκεφαλικό όταν του φέρνουν την είδηση , οπότε η Αγκέλα τον αντικαθιστά αυτόματα με έναν άχρωμο άγευστο και άοσμο γερμανό, οι παππούδες μας βγαίνουν αλαλάζοντας στους δρόμους διότι υπάρχει εθνική ομοψυχία, συμπαρασύροντας και τους νεότερους, οι θεσμοί αρχίζουν να ενοχλούνται και πριν το διαλύσουν το μαγαζί οριστικά μας αφήνουν ήσυχους σιχτιρίζοντάς μας για την ξεροκεφαλιά μας,

Πέμπτη, 8 Δεκεμβρίου 2016

Ο ζητιάνος

Οταν έστω και για μια στιγμή ένιωθε την απόρριψη, έχανε την ψυχραιμία της. Οπως εκείνο το βράδυ, που τον έβλεπε κρυμμένο πίσω από το βιβλίο του να έχει απορροφηθεί. Σαν να αγνοούσε το βλέμμα της, που ζητούσε εναγωνίως εξηγήσεις.

Ηταν αργά, μα σκέφτηκε " ας πάω μια βόλτα στο τετράγωνο μπας και ξεθολώσει το μυαλό μου". Σηκώθηκε από τον καναπέ- χωρίς εκείνος να σηκώσει τη ματιά του- και επέστρεψε από το δωμάτιο, φορώντας το πανωφόρι της. Μόνο τότε είδε τo έκπληκτo βλέμμα του καθώς δεν είχε ιδέα για το φουρτουνιασμένο της μυαλό. " Πάω μια βόλτα, δεν θα αργήσω" του έκανε. " Πάρε κλειδιά" της είπε μόνο παρακολουθώντας την να απομακρύνεται στο διάδρομο.

Τετάρτη, 23 Νοεμβρίου 2016

Ο δρόμος της ύβρεως

Ρωτάω συχνά τον κόσμο αν αντέχει να τον βρίζουν. Εγώ, δεν το αντέχω. Ούτε τις ύβρεις, ούτε τις προσβολές τις δέχομαι. Γι αυτό συνήθως δεν βρίζω αλλά ούτε και προσβάλω. Υπάρχουν άνθρωποι που υποστηρίζουν ότι "καλύτερα να είσαι γνωστός και να σε βρίζουν , παρά άγνωστος και να μην υπάρχεις." Δηλαδή μόνο μέσα από την ύβρι "υπάρχει" κάποιος; Ποτέ δεν το κατανόησα αυτό.

Γι' αλλού ξεκίνησα...

Σας ευχαριστώ για τον καθημερινό καφέ, τσάι και συμπάθεια που μου προσφέρετε. Μισή ώρα παρακολουθώντας τα δίκτυα, είναι αρκετή για να ενημερωθώ. Οχι μόνο για τις ειδήσεις αλλά κυρίως για τη διάθεσή σας. Δεν παίρνω απόσταση με το δεύτερο πληθυντικό, είμαι σε φυσική απόσταση εκ των πραγμάτων. Κάπου 3.000 χιλιομέτρων. Με ο,τι αυτό συνεπάγεται.

Οι φίλοι μου είναι πολύ κουρασμένοι καθώς χειμωνιάζει και η οποιαδήποτε ελπίδα ενταφιάζεται μαζί με το κρύο. 8 χρόνια κρίσης είναι πολλά. Και δεν γνωρίζουμε, οι μη ειδικοί, πόσα ακόμα χρειάζονται για να κάνει τον κύκλο της. Σε εμάς ειδικότερα τους πέριξ των 50 ήταν ένα γερό χτύπημα. Διότι πάντα πιστεύαμε ότι σ αυτή την ηλικία θα έχουμε καλύτερους μισθούς, καλύτερη ζωή εν γένει καθώς τίποτα δεν μας ήταν εύκολο στην πορεία μας. Νιώθω, ότι θα διαγράψουμε αυτή τη δεκαετία από τη ζωή μας, ως μη παραληφθείσα.

Κυριακή, 20 Νοεμβρίου 2016

Για τον άνδρα



 Κοτζάμ παγκόσμια ημέρα για τον άνδρα είχαμε και δεν ενημέρωσε κανείς πια; Επιπλέον δεν ξέρω αν φταίει το ότι έχω κόρη αλλά αυτό το " ο άνδρας είναι παιδί" γιατί το λέτε συνέχεια; Ποτέ μου δεν είδα κανέναν άντρα ως παιδί. Δεν είμαστε μάνες τους κι αυτοί λωλά παιδιά μας. Αλλο πράγμα είμαστε.

Έχετε προσέξει πώς τους καταντάτε; Χρησιμοποιώ δεύτερο πληθυντικό γιατί ποτέ δεν θα άντεχα να μένω με έναν καταντημένο άντρα που θα τον είχα οδηγήσει εγώ εκεί. Διότι ρωτάς έναν παντρεμένο " τί ώρα είναι;" και σου λέει " μισό λεπτό να ρωτήσω τη γυναίκα μου!" Σας αρέσει αυτό το πράγμα αγαπημένες μου; Εμένα καθόλου.

Σάββατο, 19 Νοεμβρίου 2016

Οι μοιραίοι και οι μοιραίες

Ώρα πάλι να διαλύσουμε κάτι αστικούς μύθους που μας έκαναν συμπούρμπουλο το κεφάλι. Σε βρίσκει η άλλη και σου λέει " είμαι μοιραία γυναίκα, έχω ζήσει πάθη, έχω τρελάνει άντρες" και δώστου πάφα πούφα το τσιγάρο και να κοιτά τριγύρω σαν αγρίμι διότι δεν υπάρχει τετραγωνικό που να χωράει τη μοναξιά της.

Διότι το κορίτσι εκπαιδεύτηκε στους καραμύθους του Χόλυγουντ, που από Ρίτα Χέιγουορθ και κάτω δεν έπεφτε ή από 
Breakfast at Tiffany's και την ελαφροïσκιωτη έως άυλη πρωταγωνίστρια. Αυτές οι πρωταγωνίστριες δεν ήταν ποτέ άνιφτες το πρωί ή με μαϊμούδικη τρίχα στο πόδι ή να κουβαλούν τα ψώνια απ το σούπερ μάρκετ και να διαολοστέλνουν διότι κανείς δεν βοηθάει. Ηταν πάντα " μοιραίες" και " ωραίες" και με μία τεραστίων διαστάσεων ψεύτικη συμπεριφορά προς το υποψήφιο θύμα

Πέμπτη, 17 Νοεμβρίου 2016

Εμένα, κανείς δεν μου μίλησε για το Πολυτεχνείο

Οι μέρες του Νοέμβρη του 1973, ήταν συνηθισμένες μέρες. Τίποτα εξαιρετικό. Δευτέρα τάξη δημοτικού. Η Λόλα και η Ελλη στο Αλφαβητάρι του Δημοτικού και τα τεράστια ολοστρόγγυλα γράμματά μου, που τώρα επιστρέφουν και πάλι λόγω πρεσβυωπίας. Δεν θυμάμαι τίποτα. Αν ήμουν με τη γιαγιά στο χωριό ή με τη μαμά και τον μπαμπά στην Ελβετία. Η με τη θεία μου. Το παιδί των αεροδρομίων και των τραίνων δεν είχε ιδέα ότι η Αθήνα και ειδικά η Πατησίων φλεγόταν. Κανείς δεν επρόκειτο να ασχοληθεί να ενημερώσει ένα παιδί. Ούτε καν θυμάμαι τον μπαμπά κοντά για να κρυφακούσω. Για τα πολιτικά, τότε, μας έδιωχνε...

Τετάρτη, 16 Νοεμβρίου 2016

Relax brothers!

Αυτός ο καλός ο άνθρωπος είναι σαν τον άγνωστο ξένο διαβάτη που ήρθε κι ακούμπησε το χέρι του στον ώμο μας και είπε: " Κουράγιο". Μας αποκάλεσε φιλόξενους, αλληλέγγυους, είπε 'καλησπέρα' και 'στην υγειά σας', μας ξαναθύμισε τις αρχαίες αρετές, το αρχαίο πνεύμα, τον πόλεμο της ανεξαρτησίας μας. Χαμογελούσε σε όλους, όχι μόνο επειδή είναι ευγενής αλλά γιατί γνώριζε πολύ καλά σε ποια χώρα ταξίδευε. Για οποιονδήποτε ξένο επισκέπτη στη χώρα μας, μια ματιά μόνο από το παράθυρο του αυτοκινήτου του είναι ικανή να αποτυπώσει την πραγματική μας κατάσταση. Κυρίως τη φτώχεια μας, που στην Αθήνα αποδεικνύεται παντού. Και ο ίδιος την είδε. Με κάθε τρόπο ο Ομπάμα θέλησε να μας πει οτι το να ταξιδεύει στο παιδικό του όνειρο είναι πέρα από μία επίσκεψη εργασίας. Οταν εκπληρώνουμε ένα παιδικό όνειρο πάντα το συναισθηματικό στοιχείο υπερτερεί του τυπικού.